Gehoorverlies
Gehoorverlies verwijst naar omstandigheden waarin mensen bepaalde frequenties of geluiden geheel of gedeeltelijk niet kunnen horen. Aangezien gehoorverlies meestal in de loop van de tijd ontstaat, zijn de veranderingen subtiel. In de meeste gevallen is gehoorverlies een natuurlijk en leeftijdsgebonden proces.
De mate van gehoorverlies wordt beoordeeld aan de hand van de luidheid die een geluid moet hebben voordat het waargenomen wordt, aangegeven in decibel (dB):
Mild gehoorverlies (27 tot 40 dB) – zachte geluiden zijn niet hoorbaar, spraakverstaan is moeilijk in rumoerige omgevingen
Matig gehoorverlies (41 tot 55 dB) – zachte en matigde geluiden zijn niet hoorbaar, spraakverstaan is zeer moeilijk wanneer er achtergrondlawaai aanwezig is
Matig-ernstig gehoorverlies (56 tot 70 dB) – tussen matig en ernstig in
Ernstig gehoorverlies (71 tot 90 dB) – gesprekken moeten zeer luid worden gevoerd, groepsgesprekken zijn alleen met veel moeite mogelijk
Zeer ernstig gehoorverlies (90 dB of meer) – sommige zeer harde geluiden zijn hoorbaar, maar communicatie is niet meer mogelijk, zelfs niet met veel inspanning
De hoorgevoeligheid verschilt per geluidsfrequentie. Om hier rekening mee te houden, wordt het hoorvermogen gemeten bij uiteenlopende frequenties. Het resultaat wordt uiteengezet in een audiogram.
Sensorineuraal gehoorverlies
De meest voorkomende oorzaak van gehoorverlies is sensorineuraal, dit beïnvloedt de werking van het binnenoor. Dit wordt meestal veroorzaakt door de natuurlijke veroudering: de voortdurende inwerking van de fijne haarcellen in het binnenoor beïnvloedt na verloop van tijd de transmissie van signalen naar de gehoorzenuwen. Ook door blootstelling aan harde geluiden, sommige medicijnen of schedelfracturen kunnen de haarcellen beïnvloed worden en beschadigd raken. De schade aan de haarcellen is onherstelbaar, en kan niet medisch worden behandeld. In de meeste gevallen kan een hoortoestel deze soorten gehoorverlies echter wel corrigeren.
Geleidingsverlies
Verstoppingen door oorsmeer of gehoorganginfecties zijn kenmerkende problemen voor het buitenoor (geleidingsverlies). Veel voorkomende problemen met betrekking tot het middenoor zijn ontstekingen, vloeistof achter het trommelvlies, perforatie van het trommelvlies en otosclerose (een verstijving van de beentjes in het middenoor). De meeste buiten- en middenoorproblemen zijn van tijdelijke aard, en kunnen over het algemeen medisch of chirurgisch worden behandeld. Mocht er daarna permanent gehoorverlies ontstaan, dan kan dit behandeld worden met een hoortoestel.
Het audiogram
Een audiogram is een grafische voorstelling van uw hoorvermogen. Tijdens een gehoortest wordt uw gehoor gecontroleerd bij verschillende frequenties. Het resultaat wordt geregistreerd als een karakteristieke audiogramcurve.
De frequenties: De horizontale schaal aan de onderzijde geeft de verschillende frequenties aan. De lage frequenties (bijv. het brommen van een motor) bevinden zich uiterst links, de hoge geluiden (bijv. het tjilpen van een vogel) uiterst rechts.
Het luidheidsniveau: De verticale schaal geeft het luidheidsniveau van de respectievelijke frequentie aan, van zacht (bovenaan) tot luid (onderaan). De waarden worden weergegeven in decibel (dB). Het gezonde oor van een jong iemand begint geluiden waar te nemen vanaf 0 dB en bereikt de pijngrens bij 110 dB.
Hoorvermogen naar leeftijd
Audiogrammen veranderen in de loop der tijd. Over het algemeen begint gehoorverlies bij de hoge frequenties (hoge tonen); het is normaal dat gehoorverlies toeneemt naarmate men ouder wordt. De illustratie toont de combinatie van standaard audiogrammen bij toenemende leeftijden.
De moderne hoortoestellen kunnen individueel geprogrammeerd worden om het toenemende gehoorverlies te compenseren. Geavanceerde modellen bieden zelfs de mogelijkheid om prestaties en functionaliteiten te upgraden.
Wat kunt u niet horen met toenemend gehoorverlies
De menselijke spraak bestaat uit klinkers en medeklinkers die verschillen in luidheid en frequentie. Ook dit kan in het audiogram worden gezet. Afhankelijk van het gehoorverlies zijn bepaalde klinkers en medeklinkers niet meer hoorbaar. Hierdoor is spraakverstaan niet meer geheel mogelijk: Gehoorverlies beïnvloedt de medeklinkers P, K, F, H, en alle T, Sch, S, en Z klanken.
Het volgende voorbeeld toont hoe een eenvoudige zin verstaan wordt bij verschillende gradaties van gehoorverlies:
Met een gehoorverlies wordt het dagelijkse leven steeds moeilijker. Gehoorverlies zorgt vaak voor vermoeidheid en uitputting, hoofdpijn, duizeligheid en meer gevoeligheid voor stress.
Aangezien gehoorverlies het verstaan van spraak vaak al snel beïnvloedt, kunnen vooral gesprekken met dierbaren, vergaderingen, het luisteren naar muziek of kijken naar de televisie moeilijk zijn. Niet zelden onttrekken personen met gehoorverlies zich aan sociale activiteiten en raken ze geïsoleerd.
Studies hebben aangetoond, dat personen met gehoorverlies die geen hoortoestellen gebruiken meer verdriet, angst en zorgen ervaren dan gebruikers van hoorsystemen. Zodra ze een hoortoestel gaan gebruiken, ervaren ze een drastisch toegenomen levenskwaliteit. Hun familiale banden zijn hechter, ze hebben meer zelfvertrouwen en voelen zich onafhankelijker en zelfverzekerder.
Geleidingsverlies (de meeste buitenoorproblemen) kunnen meestal medisch of chirurgisch worden behandeld. De meest voorkomende soort gehoorverlies, het sensorineuraal gehoorverlies, kan echter alleen worden behandeld met hoortoestellen.
Onze vragenlijst kan u helpen vaststellen of u hoorproblemen hebt. Over het algemeen raden we de volgende procedure aan voor de juiste behandeling van gehoorverlies:
Ga naar een audicien en
- sluit oorzaken zoals verstoppingen door oorsmeer of infecties uit
- beoordeel uw individuele gehoorverlies
- stel uw individuele behoeften vast
In de meeste gevallen zijn hoortoestellen een uitstekende oplossing voor gehoorverlies.
Onze gids voor uw hoortoestel en uw audicien helpen u het juiste model te vinden.
sona-gecertificeerde-audiciens (PDF, 47kB)